Van inspectie naar technisch regisseur van onderhoud

Als technisch manager is Lucas Goelema dagelijks bezig met de vraag hoe je complexe infrastructuur zoals bruggen, sluizen en gemalen niet alleen vandaag laat functioneren, maar ook toekomstbestendig houdt. Zijn kracht zit in het verbinden van praktijkervaring met een steeds meer datagedreven aanpak.

Lucas begon ooit als inspecteur engineer. Vanuit die rol leerde hij de assets letterlijk van dichtbij kennen: zien, horen, ruiken hoe een brug of sluis zich gedraagt. Die praktijkkennis vormt nog steeds de basis van zijn werk. “Je kunt heel veel meten en analyseren, maar je moet eerst begrijpen hoe een object écht werkt,” zegt hij. “Wat gebeurt er als het hard waait, als het vriest, als de belasting toeneemt? Dat leer je alleen door er jarenlang mee bezig te zijn.” 

Voorspellend onderhoud 

In zijn huidige rol verschuift de focus van reactief naar voorspellend onderhoud. Lucas houdt zich bezig met het structureren van onderhoudsdata en het vertalen daarvan naar slimme keuzes. Wanneer grijp je in? Wanneer verleng je de levensduur? En wanneer is vervanging onvermijdelijk? “Onderhoud krijgt steeds meer een bijna wetenschappelijk karakter,” legt hij uit. “Niet op gevoel alleen, maar op basis van data, trends en scenario’s. Zo kun je gerichter plannen en voorkom je onnodige storingen of kosten.” 

Digitalisering als hulpmiddel, niet als doel 

Digitalisering speelt daarin een belangrijke rol, maar Lucas is duidelijk: technologie is ondersteunend, geen doel op zich. “Predictive maintenance klinkt mooi, maar onze assets zijn geen lopende band in een fabriek. Een brug draait de ene dag 5 keer en de andere dag 25 keer. De omgeving heeft enorme invloed. Dat betekent dat je eerst jarenlang data moet verzamelen voordat je betrouwbare voorspellingen kunt doen.” Sensoren, PLC-data en inspectieresultaten leveren waardevolle inzichten op, maar altijd in combinatie met vakmanschap. 

Werken onder druk: beschikbaarheid is geen luxe 

Binnen grote contracten, zoals op het Noordzeekanaal, ziet Lucas hoe die samenwerking steeds belangrijker wordt. De al gehele complexiteit neemt toe, terwijl de druk op beschikbaarheid hoog blijft. “Nederland kan zich uitval eigenlijk niet permitteren. Tegelijkertijd worden objecten ouder en intensiever gebruikt. Dan moet je slimmer omgaan met onderhoud, anders loop je achter de feiten aan.” 

Verbindende schakel 

Wat Lucas typeert, is zijn rol als bruggenbouwer tussen disciplines. Hij spreekt de taal van monteurs, engineers én opdrachtgevers. Dat maakt hem een spil in het onderhoudsproces. “Onze klanten hebben steeds minder eigen technische kennis. Dat betekent dat wij niet alleen uitvoeren, maar ook adviseren. Waar zet je je budget in? Wat is nu echt kritisch? Dat gesprek voeren we steeds vaker.” 

Vakmanschap blijft de basis 

Ondanks alle modellen en systemen blijft één ding voor Lucas overeind: zonder mensen werkt het niet. “Je kunt digitaliseren wat je wilt, maar uiteindelijk heb je monteurs nodig die snappen wat ze zien. Die ’s nachts alleen bij een storing staan en het moeten oplossen. Die ervaring en dat vakmanschap zijn onmisbaar.” 

Juist die combinatie van oude en nieuwe werelden maakt zijn werk interessant. “We werken aan assets die vaak al tientallen jaren oud zijn, met de nieuwste technieken eromheen. Dat vraagt om respect voor wat er is én lef om het beter te maken.” Voor Lucas is dat precies waar SPIE het verschil maakt: techniek begrijpen, toepassen en blijven doorontwikkelen – met beide voeten in de praktijk.